Tongkatsu "Think" Blog

เหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะ Countdown แล้ว

คำถามที่ผมได้รับจำนวนมากคือ
"ไป countdown ที่ไหนดี"

ส่วนตัวผมเป็นคนไม่ชอบผู้คนวุ่นวายมาก แม้ว่าผมที่จะชอบเจอผู้คนก็ตาม
การเบียดเสียด การแก่งแย่ง การชิงดีชิงเด่น
แล้วเราจะไปไหนกันดี

ปีนี้มันแปลกกว่าปีอื่น
เพราะทุกปีใหม่ ผมจะต้องอยู่ห้องฉุกเฉิน เย็บแผลคนเมา ไม่ก็รถล้ม หรือไม่ก็สองอย่างเลย

ปีนี้ผมได้กลับบ้าน และสามารถ Countdown ที่ไหนก็ได้ในโลก

ผมกลับมานั่งคิดและค้นเก๊ะที่บ้าน ว่าจะไปที่ไหนดี
ก็เจอสิ่งเหล่านี้โดยไม่บังเอิญครับ

ใช่ครับ
เป็นรูปเก่าๆ

บางรูปสีเริ่มจืดจาง บางภาพเบลอ
ไม่ได้ถ่ายด้วยกล้องคุณภาพดี แต่ถ่ายด้วยกล้องคอมแพคห่วยๆ
ไม่ได้เก็บในตู้กันความชื้น แต่เก็บในชั้นไม้ห่วยๆ ที่ฝนพร้อมสาดตลอด
ไม่ได้ถ่ายตามสมการของ Fibonucci แต่ถ่ายเพราะไปกดใส่ชัตเตอร์
ไม่ได้ถ่ายด้วยช่างมือหนึ่ง แต่ถ่ายโดยคนที่เดินผ่านแล้วช่วยถ่ายให้
หลายรูปไม่ได้ตั้งใจถ่าย แค่เหลือเศษฟิล์มอีกสองรูป ถ่ายเพื่อจะได้ครบๆ ไป


ดูแล้วเหมือนไม่มีคุณค่าอะไรเลยนะครับ
หากคุณเป็นเพียงแค่ Materialistic






ว่าแต่รูปอะไรอะ
ลองดูกันครับ

แม่อยู่กับผมจนเรียนจบ ตั้งแต่อนุบาล ประถม-มัธยม เภสัชฯ
ตอนนี้เหลืออีกใบนึง

ใช่ครับ
ผมเจอรูปเก่าๆ ในเก๊ะไม้ที่โต๊ะผม
รูปเก่าๆ ในซองพลาสติกเหี่ยวๆ สีซีดๆ กระดาษเริ่มเปื่อย

ในรูปมีแม่อยู่ด้วย


ผมเจอสิ่งมีค่ายิ่งแล้ว
แม้ดูไม่มีค่าหากเอาไปขายที่ไหน
แต่ในใจผมมันประเมินค่าไม่ได้เลยเชียว

บางครั้งวันสุดท้ายของปีเก่าๆ ได้ลองย้อนกลับไปดูอะไรเก่าๆ บ้างก็ดี
ไม่ต้องย้อนเยอะครับ เอาคนใกล้ๆ ตัว
ที่ยิ่งใกล้เท่าไหร่ เรายิ่งมองข้าม
 
แม่เป็นคนที่อุทิศตัวเองให้เราได้ตลอดเวลา และทุกเวลา

แม่รอเปิดประตูบ้านตอนกลางคืนให้เราตอนออกไปเที่ยว
แม่ขัดส้วมและล้างห้องน้ำในวันที่เราเมาแล้วอ้วกเลอะ
แม่อดข้าวเพื่อให้เราได้มีอะไรดีๆ กิน
แม่กินข้าวค้างจากมื้อที่แล้ว เพื่อให้เรามีข้าวที่ร้อนกิน
แม่ยอมใส่เสื้อที่ใส่เมื่อ 20 ปีก่อนเพื่อให้เรามีชุดนักเรียนใหม่
แม่ใส่รองเท้าเก่าๆ ที่ขาดๆ เพราะต้องการให้เราได้มีรองเท้าวิ่ง
เราเคยโกหกและทำผิดขั้นร้ายแรง แต่แม่ก็ให้อภัย
วันที่เราอกหัก แม่อกหักด้วย
วันที่เราไม่สบาย แม่ไม่สบายด้วย
วันที่เราประสบความสำเร็จ แม่ยินดีกับเรา

แม่อยู่กับเราเสมอ
ผมรู้จักคำนี้เมื่อมาเรียนที่กรุงเทพฯ

"การจะรู้ว่ามันมีค่า ต่อเมื่อเราเสียมันไป"
ผมห่างแม่ไปเรียนกรุงเทพฯ เข้าใจเลยว่าชีวิตที่ผ่านมามันง่ายและสบายเพราะแม่
การกลับมาเจอกันแต่ละครั้งมันมีความหมายมาก แม้จะแค่สองวัน หรือสองนาที
แม่ผมจะมารอเปิดประตูตอนตีห้าโดยไม่ต้องมีใครมาปลุก

การได้พูดคุย จับมือ นอนตัก กอดแม่ มันไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย

คนที่ไม่เคยทำนั่นแหละน่าอาย
แล้วจะเสียดายที่ไม่ได้ทำ

ตอนนี้เราทำอะไรกันอยู่ครับ

ปาร์ตี้สุดฮิพที่ผับชื่อดัง
นั่งหน้าแก้วเหล้ากะเมาข้ามปี
เร่งโหมงานเพื่อให้ได้สุดยอดโบนัส



บางครั้งมันคงจะดีถ้าเราได้ Countdown และเริ่มต้นปีใหม่ๆ กับแม่ครับ
และกับครอบครัวที่เค้าสนับสนุนเรามาตลอด

ปีนี้ผมโชคดีจริงๆ ครับ